niedziela, 15 marca 2015

Rozdział 1

...Wreszcie nadszedł ten dzień...

Wstałam w południe i wzięłam szybki prysznic. Zaplanowałam sobie chyba wszystko. Ubrałam ciepłe i wygodne ciuchy, po czym szybko zjadłam śniadanie i spakowałam do plecaka nóż i butelkę wody, czyli wszystko to, co mogłam ze sobą mieć. Na drugą miałam być pod lasem. Ubrałam moje najukochańsze trampki i wyszłam z domu. Miałam dużo czasu, więc poszłam dłuższą drogą. Równo o drugiej byłam na miejscu. Ostatnie rozkazy i... Zaczęło się. 24 godziny bez słowa, normalnego jedzenia i komunikacji ze światem. Musiałam się stać odludkiem. Weszłam w gląb lasu i usiadłam pod drzewem.
-Co ja tu robie?-wymachiwałam rękami we wszystkie strony-zaraz będzie ciemno a ja cholernie boję się ciemności. Brawo idiotko-biłam się z własnymi myślami.-I co ty teraz zrobisz? Dobra. Tylko nie panikuj. Poszukam jakiegoś jedzenia i będzie napewno lepiej-uśmiechnęłam się do siebie i wstałam z ziemi. Wyciągnęłam nóż z plecaka i wyruszyłam w poszukiwania jagód. Na szczęście były blisko. Nazbierałam tyle ile mogłam i wróciłam do swojego stałego już miejsca. Usiadłam i bezczynnie gapiłam się w jeden punkt. Zaczęło się zciemniać.
-pójdę jeszcze po jakieś patyki i zapale małe ognisko-była to najlepsza myśl na tamtą chwilę, więc podniosłam się i ogarnęłam kilka patyków. W życiu mam dużego pecha, więc dlaczego nie mogłam się potknąć i rozciąć sobie ręki na nożu? Wyrzuciłam wszystkie pagtyki i spojrzałam do plecaka za jakimiś materiałami. Znalazłam tam małą ścierkę, którą zatamowałam krwawienie, ale i tak straciłam dużo krwi. Moje ubrania z szarych stały się czerwone.
Nie chciałam przerywać. Chciałam ukończyć tą cholerną noc. Zaczęło mi się robić ciemno przed oczami, może dlatego, że było już rzeczywiście ciemno. Stwierdziłam, że nie będę palić ogniska, tylko od razu pójde spać.

W środku nocy obudziłam się, bo chyba coś usłyszałam. Pewnie kolejny dowcipniś, który straszy już wystarczająco obesranych ludzi. Wbiłam się z całej siły w drzewo, bo gdybym uciekała, to by mnie na 100% zauważył.
Zasnęłam.
-Boże, dziewczyno!-jakieś krzyki wybudziły mnie z pięknego snu.
Otworzyłam oczy i podskoczyłam w miejscu. Obok mnie klęczał chłopak który właśnie trzymał moją rękę, dokładnie ją oglądając.
-przepraszam-wtrąciłam-co ty robisz z moją ręką?
-a ty jesteś głupia, czy tylko udajesz?-odpowiedział pytaniem na pytanie.
-może jestem głupia, a ty masz natychmiast zostawić moją dłoń i natychmiast udać się do swego miejsca zamieszkania- powiedziałam na jedny oddechu.
-nigdzie nie idę, przynajmniej bez ciebie- zmarszczyłam brwi i posłałam mu laserowe spojrzenie.
-koleś, nie znam cię, nie wiem kim jesteś, ile masz lat, jak masz na imie, i mam gdziekolwiek z tobą iść?
-jestem Janek, mam 18 lat i mieszkam niedaleko.
-bardzo mnie ucieszyła twa opowieść. Wracaj natychmiast do domu!-nie chciałam krzyczeć bo niedaleko pewnie ktoś miał się mną opiekować ale zaspał, a ja nie chcę go obudzić.
Chłopak wziął mnie na ręce, ale trzymał nnie tak, że jakbym się od niego odepchała, to przez dobry tydzień miałabym obolały tyłek.
-czyli ja już nie mam prawa głosu? Odstaw mnie na ziemię, teraz!- Złożyłam ręce na piersiach.
-mam takie pytanie, ile ważysz?
-Wiesz że o takie rzeczy się dziewczyn nie pyta? Wilki cię wychowywały?-parsnęłam
-o, widzę że pani arogancka-uśmiechnął się arogancko.
-może i arogancka ale wychowana. Ważę 40 kilo. Co cię to obchodzi?
-nic, poprostu ważysz mniej niż mój plecak
-taaaaak, napewno-wyśmiałam go marszcząc czoło.
Podrzucił mnie w górę, czego efektem szybko wyjękałam "przepraszam" i złapałam się kurczowo jego szyji.
Zaśmiał się głośno na co uderzyłam go w głowę i uciszyłam.
Zza drzew zaczęły się wyłaniać światła. Postawił mnie przy drzwiach i otworzył drzwi kluczem.
-zapraszam-powiedział z cwaniackim uśmiechem.
Weszłam przez próg rozglądając się po pomieszczeniu.
Wszystko było tak... Idealne. Marzyłam o takim domu. Zaprowadził mnie do salonu i wskazał ręką kanapę.

*perspektywa Janka*
Wszedłem do domu zaraz za nią i zaprosiłem do salonu. Usiadła na kanapie rozglądając się po pomieszczeniu. Nie wiedziałem jak ma na imię, ale musiałem jej pomóc. Kazałem jej poczekać i pobiegłem po apteczkę. Wróciłem i opatrzyłem ranę.
-czy Calineczka chce się czegoś napić?-wymyśliłem jej przezwisko na poczekaniu.
Spojrzała mi w oczy, zobaczyłem w nich łzy, które zaczęły spływać po policzkach.
-hej, mała co się dzieje?-usiadłem koło niej i złapałem za rękę.
-Poprostu... Tata.... Tak... mnie nazywał-wyjęczała i schowała twarz w ręce.

                                   -*-
Hejka! No to mamy pierwszy rozdział.
Napiszcie mi w komentarzach, czy warto kontynuować, czy raczej nie. Co bym mogła dodać czy coś :)
Komentarze motywują! <3
A, rozdziały będą się pojawiały co 2-3 dni ^^

Prolog

Mam na imię Karolina, mam 16 lat, pochodzę z małej wsi koło Wrocławia. Jestem harcerką chyba od zawsze. Posiadam wiele sprawności, ale brakuje mi tej jednej, dla mnie najważniejszej... Próby trzech piór. A raczej trzeciego pióra. Jeśli ktoś nie wie o co chodzi to już wyjaśniam. Aby zdobyć trzecie pióro trzeba przełamać strach. Trzeba przetrwać w lesie jedną dobę żywiąc się owocami lasu i będąc niezauważalnym dla ludzi. Wreszcie nadszedł ten dzień...